Out of the forest

I stayed there so long. For about seven years. I am so used to my fox form, walking through the forest, sleeping like a little ball under the bushes. Always together with my male friend. That friend that I love so much. Who helped my through more dark clouds than I can even imagine, who stayed with me and loved me  for all who I am.

But yesterday things changed....We took a long walk in the forest. Way more long than we normally do. And from the forest we came into the dunes. The wind in my face, my nose smelling different smells, my fur being blown by the wind. I felt excitement, but in the moment that I felt the excitment I also felt this sadness coming over me. We came at the top of a dune and sit there together. Leaning against each other, cuddling and looking each other deeply in the eye. And I knew we had to say goodbye.

Tears fell from my eyes and I changed in my human form, and so did he. He told me it was time for the next step, time to leave the forest, and go to my true place and live my destiny on earth. He touched my face so sweetly, he would always be a part of me.
He told me a other man would take care of me. But that he would aways be close because he is a part of me. And than a playfull slap on my butt and I run. I feel this incredible happiness coming over me. I am naked, I feel the wind touch my skin and the sun kissing it. I look over my shoulder where he stands and I see him smiling, he's proud.

I run to the ocean, the first touch of water against my feet. I kneel, let the waves play with my body, feel the sand and the water...I cry, I feel home, eventhough I have no idea what will happen.
I look behind me again, he is still there, and encourages me to go further into the water.
So I do. I go more deep, and feel me taking a different form. Scales over my legs, a tale, I can swim, I am suprised, but still happy.
I smile, look back one more time, and see a little fox walking away, back to the forest, i blow a kiss and than dive into the deep. Following an acient song...a song that fills my heart. A song that hopefully soon will overshadow the pain of losing someone very dear to me.....

Starting all over again

What are your dreams? On that question I had no longer an answer. During the whole last year, my life was only about surviving, arranging stuff and going through a rollercoaster of emotions. Not only my emotions but those of my children and boyfriend too. And sensitive as I am, I take all emotions on my shoulders, including the ones of others. I lost my creativity and had absolutly no motivation for anything. I was tired all the time and with that I also had a lot of pain and sickness going on. I got so sick and tired with all of that, I needed something positive. So about 2 months ago I found on internet a Goddess Training with all kind of different courses, meditations and other amazing goodies. It looked so positive! And positivity was for far out what I needed the most, something uplifting in my somewhat dark life.
So I talked it over with my boyfriend and I thought I should do it, I had nothing to lose anyway, only to win.
The best thing for me was that they also had alot of stuff going on starting a buisiness. So I made the decesion to do it and took the whole package with all the things that they got :-)
And this week I will start with a training to make my house a happy, sacred and decluttered place, and I follow a 30 day workshop with exercises that I receive everyday. Oh and not to forget, every night I do a meditation for divine dreaming :-)
I will let you know how everything turnes out of course.

If you are curious about what I will do, just take a look here:

Klein vogeltje

Daar lag ik weer opgerold als een klein balletje in het hoekje van mijn bed. Met zoveel donkere schaduwen om me heen. Vanuit een hoekje van mijn ziel kon ik echt wel zien hoe moeilijk jij het had mij zo te zien en wilde ik het liefste zeggen, ik heb je nodig. Maar dat deed ik niet. Ik bleef liggen, huilend en klein.
Gek van onmacht werd je, jouw kleine vogeltje verslagen daar in dat hoekje en niks wat je zei of deed was goed.
Toch trok je je van al die duisternis om me heen niks aan en kwam je gewoon naast me liggen en sloeg je je armen om me heen.
Dat waren de momenten dat ik uit die verstijving kwam, ik mijn adem langzaam weer los kon laten. Ook al zei ik dan nog steeds niets.
Je wist dat mijn workshop die ik had gedaan zo goed had geholpen en toen ik na een paar donkere dagen echt compleet instortte probeerde je me aan te moedigen om te doen wat ik had gedaan op de workshop.
Kom zei je, kom op, ga staan, stamp met je voeten, kom weer tot leven.
Maar ik kon alleen maar huilen.
Dus trok je me overeind, zette mijn voeten op de jouwe en stampte, en stampte.
Liet me voelen dat ik leefde.
En met dat gebaar brak ik. Brak een dam van tranen open. Zoveel jaren opgespaard.
Ondanks al je onmacht en misschien zelfs ook wel onbegrip, liet je me niet alleen.
Sloeg je elke keer weer je armen om me heen als ik in "bolletjes-modus" ging.
Probeerde je me elke keer weer te laten lachen, bracht je me elke keer weer terug.
Hoe ver weg ik ook was, hoe boos of onbereikbaar, je was niet bang, en bleef zoeken tot je me vond.
En bracht me terug, al was het soms alsof je een spartelende kleuter uit de speeltuin mee moest slepen. Het maakte je niet uit, je deed het gewoon.
En nu ben ik hier.
Heb ik er voor gekozen in het licht te blijven staan.
Probeer ik te ontdekken hoe ik weer beter kan worden om dan weer te kunnen vliegen.
En jij staat op de zijlijn te roepen, kom op, je kan het!
Geen emotie ontgaat je, zelfs al ben je honderden kilometers ver weg.
Dat het je frustreert begrijp ik wel. En ik begrijp ook wel als je soms even op adem moet komen.
Je kreeg niet het makkelijkste vogeltje mee op je arm.
Eerder het meest schuwe en zeldzame.
En daardoor voor jou ook de mooiste....

Broken

Gebroken, vertrapt, gemangeld. Pijn, verdriet en duisternis.
Een trip in 2 uurtjes door mijn verleden.
Elke pijn aanraken, voor een klein moment, een moment zo klein, maar genoeg om zoveel pijn te doen.
Genoeg om alleen nog maar te kunnen huilen.
Genoeg om me weer zo klein te voelen, zo vertrapt en zo alleen.
En alleen maar omdat ze me willen helpen beter te worden.
Me weer veiligheid en vertrouwen willen geven.
Maar voor nu voel ik me alles behalve veilig.
En heb ik alles behalve vertrouwen.
Alleen maar pijn, flashbacks, herinneringen die zo lang zo diep opgesloten hebben gezeten die nu vrijgelaten zijn.
Ik voel me zo rot, zo in het niets.

En dan na al die ellende vanmiddag nog 5 tumortjes van mijn hoofd laten halen. Weer pijn, lichamelijk weleens waar, maar eigenlijk te veel.

Morgen ziet er hopelijk beter uit...

Doorgaan

Gisteren de beslissing gemaakt om me ziek te melden op mijn werk. Dat betekende deze ochtend geen marteling van pijn en stress. Het was vreemd om op de bank te zitten en te kunnen genieten van de rust toen mijn dochtertje sliep. Dat rust moment ben ik immers kwijt als ik werk en dan kom ik thuis in drukte en dat blijft tot alles op bed ligt. Maar vandaag was het rustig. Ik kon de halve dag lezen en daarmee dus ook mijn gedachten wat leger maken. Ik kon mezelf weer een beetje voelen.
Ik speelde nog fijn met de geleende versapers, en creëerde de meest vreemd uitziende sapjes, wat ik geweldig vind. Ik kon weer voelen wat ik graag wilde doen, stond weer in contact met mijn visioenen en de wezens om me heen. En dan zijn dan voor mij van die echte geluksmomentjes.
Net als dat ik vanmorgen zo lekker kon knuffelen met mijn dochter op bed. Of vanavond een tekening maakte met mijn zoon met herfstblaadjes en we dan zo lekker kunnen keuvelen saampjes en met niks tevreden kunnen zijn.
Of zoals nu dat mijn 2 hondenmeisjes tegen me aan liggen in hun (door mij gemaakte) pyjamaatjes en me zo lekker warm houden. Want ik heb het zoooo koud al dagen.
Dus ik ben blij dat die momenten er ook zijn.
Morgen wil ik de groep vlaamse gaaien gaan fotograferen die me elke ochtend zo mooi wakker komen schreeuwen. En ook zal ik de vleugels die ik heb liggen moeten omtoveren tot prachtige smudgewaaiers, omdat ik over anderhalve week weer voor het eerst op een beurs zal staan.
Dus ondanks alles, probeer ik wel vooruit te blijven lopen. Met kleine stapjes en soms compleet blind. Maar ik blijf doorgaan. Ik tel stiekem of tot de 10de, de eerste cursusdag. Om te kunnen genieten van dat gevoel wat ik had 2 weken geleden.
En denk even niet aan operaties en enge gesprekken.

Me realiseren dat ik ziek ben.

Ik ben op. Je hebt momenten dat je denkt, ik ben op en toch blijk je dan toch dat stukje verder te kunnen, en weer een stukje en weer een stukje. Maar nu mijn lichaam aan alle kanten tegen sputtert realiseer ik me dat er niet meer soorten op bestaan, behalve doodgaan of in een hoekje gaan liggen ergens wachten op dood gaan. Althans dat stel ik me zo voor.

Vandaag kreeg ik de uitslag van mijn tumortjes terug, goedaardig, maar we halen de andere 4 toch ook maar weg. Better safe dan sorry nietwaar? 

Maar ja, inmiddels zijn mijn knieën op, mijn rug doet verrot veel pijn, mijn lichaam is overal blauw, ik heb erge buikpijnen en hoofdpijn meldt zich inmiddels ook als vaste klant.

Stap 1 is om nu zo gezond mogelijk te eten. De meeste gruwelijk uitziende groene vers geperste sapjes heb ik al naar binnen gewerkt vandaag. Geen suiker meer, geen gist, geen gluten. Dus stond ik vanmiddag zelf kokostruffels te maken, zodat mijn arme "mind" ook nog wat gezond troostvoer heeft op de rot momenten.

Maar ja daarmee ben ik niet meteen geholpen en met alle stress en bijbehorende angst (dank je wel stoornis) en maandag weer een operatie-tje zegt alles in mij stop, klaar, remmen.

En al veel te lang luister ik niet naar het remmen stemmetje.. Nu dus wel.

Dus ziek gemeld. Even geen stress, geen zwaar werk, geen knieën die stormen moet trotseren en een rug die het allemaal moet dragen. Maar eigenlijk een soort strenge rust, om de pijn over te laten gaan. Om de achtbaan hopelijk even een beetje minder snel te laten gaan.

Om even op te warmen, om mijn lijf tijd te gunnen te herstellen, want het was te veel van het goede.

Want inmiddels op de planning:

diagnose gesprek van 3 uur

vervolggesprek van 1 uur

4 dingies op mijn hoofd laten verwijderen

urgentie afwachten en bij goedkeuring huis regelen.

verhuizen

een beursje draaien

plannen maken met Y om weer workshops te kunnen draaien

en zelf een opleiding willen doen om zo een droom baan te krijgen

middelen regelen om te zorgen dat ik überhaupt die opleiding kan doen

Ik denk dat een gezond mens al gek zou worden hiervan.... 

Maar vanmiddag toen ik vriendin N sprak, en zei tegen me zei, meid je mag om hulp vragen want ook al zie je er aan de buitenkant niks van, je bent wel ziek.

En misschien wil er nog niet aan. Dat ziek zijn. 

Ik kan heel goed overschreeuwen. Maar dit schreeuwt harder.

En ik werk er hard aan, maar het is soms wel heel, héél erg moeilijk.

En eenzaam.

Ik probeer me te blijven richten op mijn dromen. Maar ja dat stomme ziek zijn maakt me daar ook weer bang voor.

Ik probeer me vast te houden aan mijn lief. Maar voor hem is het ook niet makkelijk.

Dus mijn grootste rotsen in de branding zijn mijn kinderen. Want zij zijn gewoon hunzelf. En vinden mama gewoon de allerliefste leukste mama op de wereld. Ook als de achtbaan naar beneden gaat. Hun zijn dat de rem, mijn punt van bewustzijn. De reden om niet door te draaien en te blijven doorgaan, om sterk te zijn.

Hun liefde is als een valnet, een deken..ook al weten ze dat niet. En dat hoeft ook niet. Want ik ben hun deken, hun valnet en dat weten hun maar al te goed en zo hoort het ook. Maar ik ben blij dat ze er zijn.

Maar ja misschien word het allemaal makkelijker als ik officieel ziek ben. Dat er wat meer begrip komt en wegen om te bewandelen.

Want ik wil niet ziek zijn. Ik wil me niet zo voelen. Ik wil niet dat alles pijn doet, ik wil dat lijf niet haten. Maar feit blijft dat het wel allemaal zo is, dat het ziek is, pijn doet en zo voelt. En dat ik soms echt mijn lijf daar om haat. Ik wil geen stomme tumortjes op mijn hoofd en die stomme tumor in mijn hoofd wil ik ook helemaal niet. En die rare bult op mijn pols die moet ook weg.

Alles moet schoon, weg, klaar, beter worden.

Ik wil vooruit.

Ik wil dansen, zingen, springen, gek doen, verliefd zijn, het mooie weer zien van alles.

Dat donker ken ik nu wel.

Mag ik gewoon in het licht zijn en genieten van de warmte? De kilte en de pijn heeft mijn hart al lang genoeg vast gehouden.

Maar ja ontdooien gaat blijkbaar niet zo snel als je bang bent voor het licht....

Making it harder

Fighting depression is hard. But having a candida infection along with that is even harder. Because no sugar, no yeast, no milkproducts and in my case no glutes....
And what do most people do when the feel down...(just like me) they eat sweet, fa, cream stuff. And living under somebody's else his roof, paying my food, I got no further than staying vegetarian. But eating really healthy was no option any more and before I knew I was eating bad stuff over and over again. And got addicted to sugar big time also.
But fighting against my depressions, made me eat loads of bad stuff and making my body sicker and sicker. And now I come to the point that my body can not take an more and I feel 24/7 tired and completly broken. So this weekend I stopped all the bad stuff because I need to get better, not only in my head, but also my body. So up we go, wat healthy, and no bad stuff.
Friends borrowed me their slowjuicer, so I can drink a lot of green smoothies the coming weeks, to help me clean my body.
It wil be a hell of a fight, but I need to fight it if I want to live my life the way I want it.
But luckely for me I have experience with eating healthy, so I had a good reason to make healthy, yummy stuff. So the freezer holds now 4 raw mango "cheesecakes" :-)
Because I can not live without some sweet stuff every now and than.
And 10 october I will be having my first Shaman voice class! I can't wait! :-)