Started my running again

A month or 3 ago I started running again. But I deal with an achilles tendon inflammation every time which makes it difficult. I noticed this time that my achilles did not get inflamed because of running but because of strolling for two whole days.
I guess I am not the type of woman that strolls the whole day at a shopping mall ;-) And not just becauce of the inflammation.

But I am also not the type that gives up easily so this morning I thought it was time to put on my running shoes and get my game on.

It was raining, but I did not let that be a dealbreaker. My husband ran along with me which is nice for motivation. For him it must be really boring because he can run easily 10 kilometres without breaking a sweat and I am already happy to run 5 minutes without spitting up blood. Just to show you the difference hihi.
But I had a good run and was just in time inside before it complelty started to pour down on us.
Tomorrow is a rest day, so i will do some yoga or fitness.



Once back home I eat a big plate of watermelon. I did not manage to stay raw all day today. I still need to find my way with what to eat and not let guided by the rest of the family.
I still need to grow some strenght and leave the cooked food on the side. I did eat healthy stuff but my goal is raw, so better planning for tomorrow :D
I still have two big watermelons to feast on and that makes me happy.
So overall I did not have a bad day.

Love,
Nathalie

I can (be the) change

After months of not writing and going through so much. It is time to pick up my life again.

To really become the best version of myself.

My summer was hectic and crazy and learned me a lot. 

But also pushed me towards stepping up for myself and grab life by the balls and make things work, and make them work NOW.

I want to prove to myself that I can study, provide for my family, heal my pituitarycancer and rock my creativity! I know that sounds like a whole lot, but I know I can do it. And yes all in the same time. Because I am done dying, I want to live!

So these are the plans:

-The 29th of august I start my study, I need to up my level of Swedish so I can go to university to get my diploma as a kindergarten teacher.

-I will keep running, will do yoga and add strength training.

-I will addapt a raw vegan lifestyle so I can heal my pituitary cancer

-I will pick up my nail-art and continue "normal" art

-I will spend time in nature with my camera and start photographing wildlife again. I did this for so many years with so much pleasure and lost it along the way
-I want to learn to play violin

-I will keep a blog about all of this and will try to make vlogs as well.

At this moment I feel motivated, but I am also sick so I will need to find my way and be strong.

For people who are interested in knowing more about my sickness I advice to read this:

http://www.healthline.com/health/pituitary-tumor#overview1

http://www.cancer.net/cancer-types/pituitary-gland-tumor/symptoms-and-signs

I will write at least 3 times a week to keep you guys updated ^_^ 

I know, a lot of plans, but living feels so much better than dying ;-)

Love,
Nathalie

You can follow me on instagram as well, you find me as rawdutchyinsweden

Cutting the Cord

Al zo lang vraag ik me af waarom?
Wat maakt dat ik in jouw ogen niks waard ben?
Dat je me niks gunt?
Waarom behandel je me als vuil?
Waarom is het never nooit goed?

Ik ben boos op jou, boos om je verwaarlozing van mijn gevoelens.
Boos omdat je er niet was.
Boos omdat je me kapot heb gemaakt.
Boos om alle harde en kwetsende dingen die je hebt gezegd.
Boos om het breken van mijn leven en mijn wil om te leven.
Wat heb ik je ooit misdaan?

Maar ik snij je los.
Ik snij je uit mijn leven als je zou doen met een kankergezwel.
Jij zal niet langer mijn tumor zijn.
Ik zal niet meer onder jouw juk zijn. Onder jouw gemene woorden zijn.
Ik ben jouw dochter niet meer.

Ik laat je los.

Ik eis mezelf op, wie ik dan ook ben.
Zal een kunstwerk maken van alle scherven die jij achter liet.
En zal zorgen dat je het nooit zal kunnen zien.
Want nooit zal ik nog van jou zijn.

Ik laat je los.

Vergeven had ik je al, nu is het tijd om je te vergeten.

Ik laat je los.

Out of the forest

I stayed there so long. For about seven years. I am so used to my fox form, walking through the forest, sleeping like a little ball under the bushes. Always together with my male friend. That friend that I love so much. Who helped my through more dark clouds than I can even imagine, who stayed with me and loved me  for all who I am.

But yesterday things changed....We took a long walk in the forest. Way more long than we normally do. And from the forest we came into the dunes. The wind in my face, my nose smelling different smells, my fur being blown by the wind. I felt excitement, but in the moment that I felt the excitment I also felt this sadness coming over me. We came at the top of a dune and sit there together. Leaning against each other, cuddling and looking each other deeply in the eye. And I knew we had to say goodbye.

Tears fell from my eyes and I changed in my human form, and so did he. He told me it was time for the next step, time to leave the forest, and go to my true place and live my destiny on earth. He touched my face so sweetly, he would always be a part of me.
He told me a other man would take care of me. But that he would aways be close because he is a part of me. And than a playfull slap on my butt and I run. I feel this incredible happiness coming over me. I am naked, I feel the wind touch my skin and the sun kissing it. I look over my shoulder where he stands and I see him smiling, he's proud.

I run to the ocean, the first touch of water against my feet. I kneel, let the waves play with my body, feel the sand and the water...I cry, I feel home, eventhough I have no idea what will happen.
I look behind me again, he is still there, and encourages me to go further into the water.
So I do. I go more deep, and feel me taking a different form. Scales over my legs, a tale, I can swim, I am suprised, but still happy.
I smile, look back one more time, and see a little fox walking away, back to the forest, i blow a kiss and than dive into the deep. Following an acient song...a song that fills my heart. A song that hopefully soon will overshadow the pain of losing someone very dear to me.....

Starting all over again

What are your dreams? On that question I had no longer an answer. During the whole last year, my life was only about surviving, arranging stuff and going through a rollercoaster of emotions. Not only my emotions but those of my children and boyfriend too. And sensitive as I am, I take all emotions on my shoulders, including the ones of others. I lost my creativity and had absolutly no motivation for anything. I was tired all the time and with that I also had a lot of pain and sickness going on. I got so sick and tired with all of that, I needed something positive. So about 2 months ago I found on internet a Goddess Training with all kind of different courses, meditations and other amazing goodies. It looked so positive! And positivity was for far out what I needed the most, something uplifting in my somewhat dark life.
So I talked it over with my boyfriend and I thought I should do it, I had nothing to lose anyway, only to win.
The best thing for me was that they also had alot of stuff going on starting a buisiness. So I made the decesion to do it and took the whole package with all the things that they got :-)
And this week I will start with a training to make my house a happy, sacred and decluttered place, and I follow a 30 day workshop with exercises that I receive everyday. Oh and not to forget, every night I do a meditation for divine dreaming :-)
I will let you know how everything turnes out of course.

If you are curious about what I will do, just take a look here:

Klein vogeltje

Daar lag ik weer opgerold als een klein balletje in het hoekje van mijn bed. Met zoveel donkere schaduwen om me heen. Vanuit een hoekje van mijn ziel kon ik echt wel zien hoe moeilijk jij het had mij zo te zien en wilde ik het liefste zeggen, ik heb je nodig. Maar dat deed ik niet. Ik bleef liggen, huilend en klein.
Gek van onmacht werd je, jouw kleine vogeltje verslagen daar in dat hoekje en niks wat je zei of deed was goed.
Toch trok je je van al die duisternis om me heen niks aan en kwam je gewoon naast me liggen en sloeg je je armen om me heen.
Dat waren de momenten dat ik uit die verstijving kwam, ik mijn adem langzaam weer los kon laten. Ook al zei ik dan nog steeds niets.
Je wist dat mijn workshop die ik had gedaan zo goed had geholpen en toen ik na een paar donkere dagen echt compleet instortte probeerde je me aan te moedigen om te doen wat ik had gedaan op de workshop.
Kom zei je, kom op, ga staan, stamp met je voeten, kom weer tot leven.
Maar ik kon alleen maar huilen.
Dus trok je me overeind, zette mijn voeten op de jouwe en stampte, en stampte.
Liet me voelen dat ik leefde.
En met dat gebaar brak ik. Brak een dam van tranen open. Zoveel jaren opgespaard.
Ondanks al je onmacht en misschien zelfs ook wel onbegrip, liet je me niet alleen.
Sloeg je elke keer weer je armen om me heen als ik in "bolletjes-modus" ging.
Probeerde je me elke keer weer te laten lachen, bracht je me elke keer weer terug.
Hoe ver weg ik ook was, hoe boos of onbereikbaar, je was niet bang, en bleef zoeken tot je me vond.
En bracht me terug, al was het soms alsof je een spartelende kleuter uit de speeltuin mee moest slepen. Het maakte je niet uit, je deed het gewoon.
En nu ben ik hier.
Heb ik er voor gekozen in het licht te blijven staan.
Probeer ik te ontdekken hoe ik weer beter kan worden om dan weer te kunnen vliegen.
En jij staat op de zijlijn te roepen, kom op, je kan het!
Geen emotie ontgaat je, zelfs al ben je honderden kilometers ver weg.
Dat het je frustreert begrijp ik wel. En ik begrijp ook wel als je soms even op adem moet komen.
Je kreeg niet het makkelijkste vogeltje mee op je arm.
Eerder het meest schuwe en zeldzame.
En daardoor voor jou ook de mooiste....

Broken

Gebroken, vertrapt, gemangeld. Pijn, verdriet en duisternis.
Een trip in 2 uurtjes door mijn verleden.
Elke pijn aanraken, voor een klein moment, een moment zo klein, maar genoeg om zoveel pijn te doen.
Genoeg om alleen nog maar te kunnen huilen.
Genoeg om me weer zo klein te voelen, zo vertrapt en zo alleen.
En alleen maar omdat ze me willen helpen beter te worden.
Me weer veiligheid en vertrouwen willen geven.
Maar voor nu voel ik me alles behalve veilig.
En heb ik alles behalve vertrouwen.
Alleen maar pijn, flashbacks, herinneringen die zo lang zo diep opgesloten hebben gezeten die nu vrijgelaten zijn.
Ik voel me zo rot, zo in het niets.

En dan na al die ellende vanmiddag nog 5 tumortjes van mijn hoofd laten halen. Weer pijn, lichamelijk weleens waar, maar eigenlijk te veel.

Morgen ziet er hopelijk beter uit...