Change of seasons

Slowly autumn is upon us. I can smell it in the air, all the green is lesser green and more and more the land shows shades of yellow and brown.
The bumblebees feast on the last flowers. And everyday it seems like one summer colour is disappearing and makes place for the colours of autumn.
I have to say autumn is my favorite season. I love the colours, the weather, the mushrooms, the falling leaves, it leaves me with a feeling melancholy.
The cranes and all my little birds fly south and some animals prepare for hibernation.
Autumn is also the celtic feast of Mabon, also one of my favorites. The time of the havest.
The time of my beloved fox.





This time autumn not only brings the change of colours and weather for me, but also lets me in on a new chapter of my life.
I will go study, coming friday we will move to a new home, and my second son stops with school.
He would start a study for biology, but the idea of school had put him in such a depression that we had a long talk about it and made de desicion that this is the best for him now.

School is not the answer to all, and centrainly not for every child. At least those are my believes. I am 36 now and only now I found what I want to do in my life.
So i can not blame him for not choosing this road.
He wants to work and that is a good thing.
Also he still needs so much healing and we should give him time for that.

Life is about learning to find your happy place, loving yourself and that is not an easy job. I still struggle with it every day. My pain is a very deep one en build up since I was baby.
You just dont shed it off. I feel like a snake that is shedding her skin. It takes time to get in the new skin and shake the old one off.
But I have time and so does my son.

For now we take things step by step, try to find our way in this big world. Hand in hand, and sometimes by ourselves.

At least wherever I go, I do it wearing my fancy red shoes <3  

Grabbing the bull by the horns

For me starting new habbits is really hard. Not because I don't want but sometimes I just can not put myself to it.

Yesterday my husband used a healing technique to help solve some blockades. One of the blockades that my body wanted to solve was grieve and later self abuse. It was quit intense.

But today it made me somehow stronger in my will to go raw and also not to bullshit myself around.

I want to heal and for that I need to work. It is as simple as that.

Like it has to be, on my facebook I got an invite for a 30 day raw challenge. So I accepted to participate with the challenge. We have a garden full with fresh veggies and a forest full with blueberries and raspberries. So I should be able to get far.

For anybody interested in the challenge, you can find it here:

https://www.facebook.com/groups/336404633465957/

What is also a thing for me is spirituality. I am a trained priestess of Avalon and the Goddess. I follow the old ways and nature is my church.

I do not make enough time to practice my skills, my believes and to heal myself in her care and love.

So for me it is a point to work on that too.

Today that starts with honouring the Goddess Ker, Goddess of the harvest and of lammas.

💓

She is a Goddess of abundance.

And in her abundance I will feed myself and honour my body with her blessing.

So far so good, you would say :-)

Love,

Nathalie

Tired of dying

Sometimes it's hard to explain what is going on inside of me. For a lot of people I am not sick because they can not see anything.

Only people close to me do understand a bit of how I feel and still than it is hard for them and easy to forget.

I always say to people just imagine, my body tells me I am pregnant and in the same time I am producing to much testosteron.... Not a great combi right?

When I first went to the hospital to see what was wrong with me it was because I lost my period. A doctor said it was normal after childbirth and that my ovaries were in hibernation. But after two years I thought it was a bit strange.

I had it before after my second child but after a year I got my period back. But this time I thought two years was a bit long. When I went to the hospital again, totally nervous because I expected a very uncomfortable examenation of my uterus, I was really suprised, or shocked really, that the doctor said, you have a pituitary tumor without even going near there. After bloodtests they gave me medication to get my period back.

And so the whole circus started. 

At the moment, my body is producing pregnancy hormones again, so my body is having this huge fight, I still get my period, but the pregnancy hormones are fighting it what makes it slow and painful and even more intense. This is a big sign that it is going wrong and that the tumor has grown.

Next to that I am producing breastmilk, but because it is a little, my milkglands get infected which results into breastinfections, which hurts like hell. Also the lymph nodes under my arm are swollen and so sensitive I can hardly lay on them.

Than there is the testosteron that works against the pregnancy hormones. The thyroid is being afected so he does not work well together with the pancreas which result in poor digestion and gaining weight. Also it gives me a carbohydrate intolerance so I get bloathed with everything I eat, belly pain and overgrowth of candida (i have a system candida by now :(   )

And as cherry on the cake i have headaches, I hardly sleep because lack of sleeping hormones, I am exhausted the whole day and the tumor presses on my eyenerve, causing to see blurry and gives a weird and painful feeling behind my eye.

Oh and I almost forgot, my adrenal glands are exhausted so I hardly produce any cortisol, so stress directly attacks my body.

A lot of days (most of them thank goodness) I can handle the fact that I am sick really well. But yesterday it got me bad. I felt so sad. Sad to be misunderstood, sad that I have this, sad that it is back again, sad that it causes me so much pain, sad that it takes away so much joy, sad that I can not remember how it felt to be healthy and energetic. It made me cry.

I do not want to feel like this, I do not want to battle this.

But I have no choice.

I have to fight it. I have to heal. Because I am done dying. I want to live, and I want it now!

I want to do the things I love, I want to embrace every piece of life, I want to be there for my children, I want to love, share, laugh, dance, sing, do crazy and love the shit out of myself.

Because I am an amazing woman! And an even better mother.

So depsite my sadness, my pain and this stupid tumor/cancer, I will not give up on life.

Actually it will make me live even more <3  

Started my running again

A month or 3 ago I started running again. But I deal with an achilles tendon inflammation every time which makes it difficult. I noticed this time that my achilles did not get inflamed because of running but because of strolling for two whole days.
I guess I am not the type of woman that strolls the whole day at a shopping mall ;-) And not just becauce of the inflammation.

But I am also not the type that gives up easily so this morning I thought it was time to put on my running shoes and get my game on.

It was raining, but I did not let that be a dealbreaker. My husband ran along with me which is nice for motivation. For him it must be really boring because he can run easily 10 kilometres without breaking a sweat and I am already happy to run 5 minutes without spitting up blood. Just to show you the difference hihi.
But I had a good run and was just in time inside before it complelty started to pour down on us.
Tomorrow is a rest day, so i will do some yoga or fitness.



Once back home I eat a big plate of watermelon. I did not manage to stay raw all day today. I still need to find my way with what to eat and not let guided by the rest of the family.
I still need to grow some strenght and leave the cooked food on the side. I did eat healthy stuff but my goal is raw, so better planning for tomorrow :D
I still have two big watermelons to feast on and that makes me happy.
So overall I did not have a bad day.

Love,
Nathalie

I can (be the) change

After months of not writing and going through so much. It is time to pick up my life again.

To really become the best version of myself.

My summer was hectic and crazy and learned me a lot. 

But also pushed me towards stepping up for myself and grab life by the balls and make things work, and make them work NOW.

I want to prove to myself that I can study, provide for my family, heal my pituitarycancer and rock my creativity! I know that sounds like a whole lot, but I know I can do it. And yes all in the same time. Because I am done dying, I want to live!

So these are the plans:

-The 29th of august I start my study, I need to up my level of Swedish so I can go to university to get my diploma as a kindergarten teacher.

-I will keep running, will do yoga and add strength training.

-I will addapt a raw vegan lifestyle so I can heal my pituitary cancer

-I will pick up my nail-art and continue "normal" art

-I will spend time in nature with my camera and start photographing wildlife again. I did this for so many years with so much pleasure and lost it along the way
-I want to learn to play violin

-I will keep a blog about all of this and will try to make vlogs as well.

At this moment I feel motivated, but I am also sick so I will need to find my way and be strong.

For people who are interested in knowing more about my sickness I advice to read this:

http://www.healthline.com/health/pituitary-tumor#overview1

http://www.cancer.net/cancer-types/pituitary-gland-tumor/symptoms-and-signs

I will write at least 3 times a week to keep you guys updated ^_^ 

I know, a lot of plans, but living feels so much better than dying ;-)

Love,
Nathalie

You can follow me on instagram as well, you find me as rawdutchyinsweden

Cutting the Cord

Al zo lang vraag ik me af waarom?
Wat maakt dat ik in jouw ogen niks waard ben?
Dat je me niks gunt?
Waarom behandel je me als vuil?
Waarom is het never nooit goed?

Ik ben boos op jou, boos om je verwaarlozing van mijn gevoelens.
Boos omdat je er niet was.
Boos omdat je me kapot heb gemaakt.
Boos om alle harde en kwetsende dingen die je hebt gezegd.
Boos om het breken van mijn leven en mijn wil om te leven.
Wat heb ik je ooit misdaan?

Maar ik snij je los.
Ik snij je uit mijn leven als je zou doen met een kankergezwel.
Jij zal niet langer mijn tumor zijn.
Ik zal niet meer onder jouw juk zijn. Onder jouw gemene woorden zijn.
Ik ben jouw dochter niet meer.

Ik laat je los.

Ik eis mezelf op, wie ik dan ook ben.
Zal een kunstwerk maken van alle scherven die jij achter liet.
En zal zorgen dat je het nooit zal kunnen zien.
Want nooit zal ik nog van jou zijn.

Ik laat je los.

Vergeven had ik je al, nu is het tijd om je te vergeten.

Ik laat je los.

Out of the forest

I stayed there so long. For about seven years. I am so used to my fox form, walking through the forest, sleeping like a little ball under the bushes. Always together with my male friend. That friend that I love so much. Who helped my through more dark clouds than I can even imagine, who stayed with me and loved me  for all who I am.

But yesterday things changed....We took a long walk in the forest. Way more long than we normally do. And from the forest we came into the dunes. The wind in my face, my nose smelling different smells, my fur being blown by the wind. I felt excitement, but in the moment that I felt the excitment I also felt this sadness coming over me. We came at the top of a dune and sit there together. Leaning against each other, cuddling and looking each other deeply in the eye. And I knew we had to say goodbye.

Tears fell from my eyes and I changed in my human form, and so did he. He told me it was time for the next step, time to leave the forest, and go to my true place and live my destiny on earth. He touched my face so sweetly, he would always be a part of me.
He told me a other man would take care of me. But that he would aways be close because he is a part of me. And than a playfull slap on my butt and I run. I feel this incredible happiness coming over me. I am naked, I feel the wind touch my skin and the sun kissing it. I look over my shoulder where he stands and I see him smiling, he's proud.

I run to the ocean, the first touch of water against my feet. I kneel, let the waves play with my body, feel the sand and the water...I cry, I feel home, eventhough I have no idea what will happen.
I look behind me again, he is still there, and encourages me to go further into the water.
So I do. I go more deep, and feel me taking a different form. Scales over my legs, a tale, I can swim, I am suprised, but still happy.
I smile, look back one more time, and see a little fox walking away, back to the forest, i blow a kiss and than dive into the deep. Following an acient song...a song that fills my heart. A song that hopefully soon will overshadow the pain of losing someone very dear to me.....

Starting all over again

What are your dreams? On that question I had no longer an answer. During the whole last year, my life was only about surviving, arranging stuff and going through a rollercoaster of emotions. Not only my emotions but those of my children and boyfriend too. And sensitive as I am, I take all emotions on my shoulders, including the ones of others. I lost my creativity and had absolutly no motivation for anything. I was tired all the time and with that I also had a lot of pain and sickness going on. I got so sick and tired with all of that, I needed something positive. So about 2 months ago I found on internet a Goddess Training with all kind of different courses, meditations and other amazing goodies. It looked so positive! And positivity was for far out what I needed the most, something uplifting in my somewhat dark life.
So I talked it over with my boyfriend and I thought I should do it, I had nothing to lose anyway, only to win.
The best thing for me was that they also had alot of stuff going on starting a buisiness. So I made the decesion to do it and took the whole package with all the things that they got :-)
And this week I will start with a training to make my house a happy, sacred and decluttered place, and I follow a 30 day workshop with exercises that I receive everyday. Oh and not to forget, every night I do a meditation for divine dreaming :-)
I will let you know how everything turnes out of course.

If you are curious about what I will do, just take a look here:

Klein vogeltje

Daar lag ik weer opgerold als een klein balletje in het hoekje van mijn bed. Met zoveel donkere schaduwen om me heen. Vanuit een hoekje van mijn ziel kon ik echt wel zien hoe moeilijk jij het had mij zo te zien en wilde ik het liefste zeggen, ik heb je nodig. Maar dat deed ik niet. Ik bleef liggen, huilend en klein.
Gek van onmacht werd je, jouw kleine vogeltje verslagen daar in dat hoekje en niks wat je zei of deed was goed.
Toch trok je je van al die duisternis om me heen niks aan en kwam je gewoon naast me liggen en sloeg je je armen om me heen.
Dat waren de momenten dat ik uit die verstijving kwam, ik mijn adem langzaam weer los kon laten. Ook al zei ik dan nog steeds niets.
Je wist dat mijn workshop die ik had gedaan zo goed had geholpen en toen ik na een paar donkere dagen echt compleet instortte probeerde je me aan te moedigen om te doen wat ik had gedaan op de workshop.
Kom zei je, kom op, ga staan, stamp met je voeten, kom weer tot leven.
Maar ik kon alleen maar huilen.
Dus trok je me overeind, zette mijn voeten op de jouwe en stampte, en stampte.
Liet me voelen dat ik leefde.
En met dat gebaar brak ik. Brak een dam van tranen open. Zoveel jaren opgespaard.
Ondanks al je onmacht en misschien zelfs ook wel onbegrip, liet je me niet alleen.
Sloeg je elke keer weer je armen om me heen als ik in "bolletjes-modus" ging.
Probeerde je me elke keer weer te laten lachen, bracht je me elke keer weer terug.
Hoe ver weg ik ook was, hoe boos of onbereikbaar, je was niet bang, en bleef zoeken tot je me vond.
En bracht me terug, al was het soms alsof je een spartelende kleuter uit de speeltuin mee moest slepen. Het maakte je niet uit, je deed het gewoon.
En nu ben ik hier.
Heb ik er voor gekozen in het licht te blijven staan.
Probeer ik te ontdekken hoe ik weer beter kan worden om dan weer te kunnen vliegen.
En jij staat op de zijlijn te roepen, kom op, je kan het!
Geen emotie ontgaat je, zelfs al ben je honderden kilometers ver weg.
Dat het je frustreert begrijp ik wel. En ik begrijp ook wel als je soms even op adem moet komen.
Je kreeg niet het makkelijkste vogeltje mee op je arm.
Eerder het meest schuwe en zeldzame.
En daardoor voor jou ook de mooiste....

Broken

Gebroken, vertrapt, gemangeld. Pijn, verdriet en duisternis.
Een trip in 2 uurtjes door mijn verleden.
Elke pijn aanraken, voor een klein moment, een moment zo klein, maar genoeg om zoveel pijn te doen.
Genoeg om alleen nog maar te kunnen huilen.
Genoeg om me weer zo klein te voelen, zo vertrapt en zo alleen.
En alleen maar omdat ze me willen helpen beter te worden.
Me weer veiligheid en vertrouwen willen geven.
Maar voor nu voel ik me alles behalve veilig.
En heb ik alles behalve vertrouwen.
Alleen maar pijn, flashbacks, herinneringen die zo lang zo diep opgesloten hebben gezeten die nu vrijgelaten zijn.
Ik voel me zo rot, zo in het niets.

En dan na al die ellende vanmiddag nog 5 tumortjes van mijn hoofd laten halen. Weer pijn, lichamelijk weleens waar, maar eigenlijk te veel.

Morgen ziet er hopelijk beter uit...

Doorgaan

Gisteren de beslissing gemaakt om me ziek te melden op mijn werk. Dat betekende deze ochtend geen marteling van pijn en stress. Het was vreemd om op de bank te zitten en te kunnen genieten van de rust toen mijn dochtertje sliep. Dat rust moment ben ik immers kwijt als ik werk en dan kom ik thuis in drukte en dat blijft tot alles op bed ligt. Maar vandaag was het rustig. Ik kon de halve dag lezen en daarmee dus ook mijn gedachten wat leger maken. Ik kon mezelf weer een beetje voelen.
Ik speelde nog fijn met de geleende versapers, en creëerde de meest vreemd uitziende sapjes, wat ik geweldig vind. Ik kon weer voelen wat ik graag wilde doen, stond weer in contact met mijn visioenen en de wezens om me heen. En dan zijn dan voor mij van die echte geluksmomentjes.
Net als dat ik vanmorgen zo lekker kon knuffelen met mijn dochter op bed. Of vanavond een tekening maakte met mijn zoon met herfstblaadjes en we dan zo lekker kunnen keuvelen saampjes en met niks tevreden kunnen zijn.
Of zoals nu dat mijn 2 hondenmeisjes tegen me aan liggen in hun (door mij gemaakte) pyjamaatjes en me zo lekker warm houden. Want ik heb het zoooo koud al dagen.
Dus ik ben blij dat die momenten er ook zijn.
Morgen wil ik de groep vlaamse gaaien gaan fotograferen die me elke ochtend zo mooi wakker komen schreeuwen. En ook zal ik de vleugels die ik heb liggen moeten omtoveren tot prachtige smudgewaaiers, omdat ik over anderhalve week weer voor het eerst op een beurs zal staan.
Dus ondanks alles, probeer ik wel vooruit te blijven lopen. Met kleine stapjes en soms compleet blind. Maar ik blijf doorgaan. Ik tel stiekem of tot de 10de, de eerste cursusdag. Om te kunnen genieten van dat gevoel wat ik had 2 weken geleden.
En denk even niet aan operaties en enge gesprekken.

Me realiseren dat ik ziek ben.

Ik ben op. Je hebt momenten dat je denkt, ik ben op en toch blijk je dan toch dat stukje verder te kunnen, en weer een stukje en weer een stukje. Maar nu mijn lichaam aan alle kanten tegen sputtert realiseer ik me dat er niet meer soorten op bestaan, behalve doodgaan of in een hoekje gaan liggen ergens wachten op dood gaan. Althans dat stel ik me zo voor.

Vandaag kreeg ik de uitslag van mijn tumortjes terug, goedaardig, maar we halen de andere 4 toch ook maar weg. Better safe dan sorry nietwaar? 

Maar ja, inmiddels zijn mijn knieën op, mijn rug doet verrot veel pijn, mijn lichaam is overal blauw, ik heb erge buikpijnen en hoofdpijn meldt zich inmiddels ook als vaste klant.

Stap 1 is om nu zo gezond mogelijk te eten. De meeste gruwelijk uitziende groene vers geperste sapjes heb ik al naar binnen gewerkt vandaag. Geen suiker meer, geen gist, geen gluten. Dus stond ik vanmiddag zelf kokostruffels te maken, zodat mijn arme "mind" ook nog wat gezond troostvoer heeft op de rot momenten.

Maar ja daarmee ben ik niet meteen geholpen en met alle stress en bijbehorende angst (dank je wel stoornis) en maandag weer een operatie-tje zegt alles in mij stop, klaar, remmen.

En al veel te lang luister ik niet naar het remmen stemmetje.. Nu dus wel.

Dus ziek gemeld. Even geen stress, geen zwaar werk, geen knieën die stormen moet trotseren en een rug die het allemaal moet dragen. Maar eigenlijk een soort strenge rust, om de pijn over te laten gaan. Om de achtbaan hopelijk even een beetje minder snel te laten gaan.

Om even op te warmen, om mijn lijf tijd te gunnen te herstellen, want het was te veel van het goede.

Want inmiddels op de planning:

diagnose gesprek van 3 uur

vervolggesprek van 1 uur

4 dingies op mijn hoofd laten verwijderen

urgentie afwachten en bij goedkeuring huis regelen.

verhuizen

een beursje draaien

plannen maken met Y om weer workshops te kunnen draaien

en zelf een opleiding willen doen om zo een droom baan te krijgen

middelen regelen om te zorgen dat ik überhaupt die opleiding kan doen

Ik denk dat een gezond mens al gek zou worden hiervan.... 

Maar vanmiddag toen ik vriendin N sprak, en zei tegen me zei, meid je mag om hulp vragen want ook al zie je er aan de buitenkant niks van, je bent wel ziek.

En misschien wil er nog niet aan. Dat ziek zijn. 

Ik kan heel goed overschreeuwen. Maar dit schreeuwt harder.

En ik werk er hard aan, maar het is soms wel heel, héél erg moeilijk.

En eenzaam.

Ik probeer me te blijven richten op mijn dromen. Maar ja dat stomme ziek zijn maakt me daar ook weer bang voor.

Ik probeer me vast te houden aan mijn lief. Maar voor hem is het ook niet makkelijk.

Dus mijn grootste rotsen in de branding zijn mijn kinderen. Want zij zijn gewoon hunzelf. En vinden mama gewoon de allerliefste leukste mama op de wereld. Ook als de achtbaan naar beneden gaat. Hun zijn dat de rem, mijn punt van bewustzijn. De reden om niet door te draaien en te blijven doorgaan, om sterk te zijn.

Hun liefde is als een valnet, een deken..ook al weten ze dat niet. En dat hoeft ook niet. Want ik ben hun deken, hun valnet en dat weten hun maar al te goed en zo hoort het ook. Maar ik ben blij dat ze er zijn.

Maar ja misschien word het allemaal makkelijker als ik officieel ziek ben. Dat er wat meer begrip komt en wegen om te bewandelen.

Want ik wil niet ziek zijn. Ik wil me niet zo voelen. Ik wil niet dat alles pijn doet, ik wil dat lijf niet haten. Maar feit blijft dat het wel allemaal zo is, dat het ziek is, pijn doet en zo voelt. En dat ik soms echt mijn lijf daar om haat. Ik wil geen stomme tumortjes op mijn hoofd en die stomme tumor in mijn hoofd wil ik ook helemaal niet. En die rare bult op mijn pols die moet ook weg.

Alles moet schoon, weg, klaar, beter worden.

Ik wil vooruit.

Ik wil dansen, zingen, springen, gek doen, verliefd zijn, het mooie weer zien van alles.

Dat donker ken ik nu wel.

Mag ik gewoon in het licht zijn en genieten van de warmte? De kilte en de pijn heeft mijn hart al lang genoeg vast gehouden.

Maar ja ontdooien gaat blijkbaar niet zo snel als je bang bent voor het licht....

Making it harder

Fighting depression is hard. But having a candida infection along with that is even harder. Because no sugar, no yeast, no milkproducts and in my case no glutes....
And what do most people do when the feel down...(just like me) they eat sweet, fa, cream stuff. And living under somebody's else his roof, paying my food, I got no further than staying vegetarian. But eating really healthy was no option any more and before I knew I was eating bad stuff over and over again. And got addicted to sugar big time also.
But fighting against my depressions, made me eat loads of bad stuff and making my body sicker and sicker. And now I come to the point that my body can not take an more and I feel 24/7 tired and completly broken. So this weekend I stopped all the bad stuff because I need to get better, not only in my head, but also my body. So up we go, wat healthy, and no bad stuff.
Friends borrowed me their slowjuicer, so I can drink a lot of green smoothies the coming weeks, to help me clean my body.
It wil be a hell of a fight, but I need to fight it if I want to live my life the way I want it.
But luckely for me I have experience with eating healthy, so I had a good reason to make healthy, yummy stuff. So the freezer holds now 4 raw mango "cheesecakes" :-)
Because I can not live without some sweet stuff every now and than.
And 10 october I will be having my first Shaman voice class! I can't wait! :-)

Why can the downs be so deep?

Why all out of nothing I can feel so down and why it seems so deep everytime. I don't feel well at all. I feel angry, not understanding anything of the society we live in. It frustrates me. Today had to make the phonecalls myself to get an appoitment for treatment... the first one will be three hours..sigh...
Oh how I hate this feeling, feeling like a little bird, completly helpless, useless and so on :(
And the worst of all, I can do nothing about it.

Shaman voice workshop

For me going to a workshop, and participate mostly turns out in disappointment. So I stopped a long time ago doing this. But this year I tried again, trying a clanmother yeartraining and also this was nothing for me. So when my heart told me, do the shaman voice workshop, I felt a bit lost. Like uhuh and than you disappoint me again? I had a bit troubles with my own heart I guess.
But because it was the only little voice left that I could hear ánd the fact that 3 months ago I got a message that I should do something with my voice to heal myself and others. I deceided to go anyway and would just see what would happen.
And wow...just wow.... For the first time in months I felt calm, I stepped over my fears, there were NO thoughts in my head.... I was NOT afraid... I felt wonderful, strong, a Goddess. The Goddess that I am.
I was such a wonderful experience to feel me again, me the way that I truly am.
I danced, I danced Haka, and I sang... I sang the song of my soul. And believe me when you do that with others, you become one, the song becomes one.
I am so happy and grateful for this. And most of it, I will continue to do so. I want to do the beginners training and next year the year training, because this awakend something in me, I can do this, I want this, I felt whole, connected, one, me...
And most of all I was not afraid to surrender.
I am grateful from deep within.

Lost in this world

In een eindeloos van ritme van gaan en komen, geluk en verdriet, begrip en onbegrip, probeer ik nog steeds mijn weg te vinden. Ik voel me alleen zo moe. Zo moe van alles regelen, van alles achterna zitten, van elke keer weer moeten. Van elke keer weer mezelf moeten proberen te vinden als ik ondergesneeuwd ben door de dingen van het dagelijkse leven.

Van elke keer volhouden die vonk te kunnen zien diep van binnen. Te blijven geloven dat deze er echt is en mij de weg zal wijzen.

Vol te kunnen blijven houden om het lied van mijn eigen hart te kunnen blijven horen.

Maar de melodie lijkt soms zo kwijt en ik voel me dan zo verloren en reddeloos alleen.

Alsof niks het meer waard is om dan voor door te kunnen gaan.

Vertrouwen te blijven hebben on iets wat je niet kan zien.

Dankbaar zijn voor de lichtjes die er wel zijn.

Maar soms zo moe zijn van al het commentaar van mensen die het wel beter denken te weten, maar geen idee hebben hoe je je voelt.

Dat moe zijn van mijn leven niet betekend dat ik moe ben van mijn kinderen. Of als ik zeg niet meer te geloven in liefde dat dat niet betekend dat ik niet kan liefhebben of liefde kan ontvangen...

Het betekend dat ik moe ben en het soms zo gruwelijk zat allemaal. Dat ik wel eens zou willen dat het allemaal wat gemakkelijker was. Dat ik de rem kon vinden van het achtbaankarretje. Dat ik eens zou willen uit zuchten in plaats van mijn adem in te houden.

Om eens een keertje niet bang te hoeven zijn.

Om gewoon eens mij te kunnen zijn en gewaardeerd te worden omdat ik, ik ben.

Om me weer eens over te durven geven aan de stroom van het vliegen in plaats van me vleugellam te voelen. 

Ik wil duiken in een zee die me niet verdrinkt. Ik wil omhuld worden in een deken van regenbogen en liefdevolle zachtheid. 

Maar alles lijkt zo ver te zijn. En zo verschrikkelijk gecompliceerd.

Ik heb zoveel tranen die hun weg naar buiten maar kunnen vinden.

Ik probeer zo goed te luisteren en met kleine stapjes te dansen. Maar ik lijk verloren in een menigte, overspoeld door een soort grote wanhoop waardoor ik me afvraag soms, hoor ik wel hier?

Key to my soul

Things never happen without a reason, at least that is what I like to believe. No matter how down I am, or how dark my life seems to be, music is always my savior. Like a light shining in the night.
I don't even need to hear it, I can hear it in my soul, in the whispers of the wind or simply just in the energy of living things.
It makes sure I can dance my dance of life.
For my birthday I got a beautiful flute and I love to play it. But with my depresions I forget myself a lot. But I know it is time to kick my own ass and use the key of soul, music!
So I took the flute from the closet and played. And it felt wonderful.
I seem to forget the good things a lot :(
Or at least the things that are for me or make me happy.
In a reading some time ago they said I could heal with my voice and should make music. Play the music of my soul.
Of course I did not pay much attention to what they said and just continued my life.
But this week I got an invatation for a workshop shamanic voice healing and after already getting mail from this man for many years, I deceided it was time to it. Because what can heal me more than something I really love? It's like healing myself with love and I guess there is not better thing than that.
So in the meanwhile I play my flute, enjoy play my singing bowl and really need to start dancing with my drum again. Because I truly start to believe that music can be the key to healing my soul.
My own music, my own dance :-)

My pretty flute :-)

And so it is

Everything goes in ups and downs. I try to make the best of it. The strange thing is, now that I know I am bi polaire I regonize more and more, my moods going down. The frustrating is that I can do nothing about it and I can not pull the brake (yet).
Luckely I had a good weekend. I've been outside a lot, eat a lot of healthy and yummy things, had a lot of good talks, meet interesting people, got motivating ideas and nice invitations. So good things to think about.
I am happy to boyfriend starts to understand that I am sick. That I can not do anything about my moods and that I am not like that on purpose. He takes the time for me. I can now say I feel bad, or I feel my mood going down and I am so grateful and happy he can handle me in those moments. Because he doesn't put me down. He puts a arm around me, talks to me and tries to make my laugh. Eventhough he knows that does not always work.
He keeps on eye on me and takes care of me even when I can be a little bitch. So I feel blessed with this love.
Tomorrow work will start again and all the other things of every day life. Not my favourite things, but I know there is a wind of change in the air so I just take life as it comes, day by day. Like that I can handle it more and my mind stays more calm.
Hopefully this week I get my appointment for therapy so when can go some steps further again.
We'll just keep on waiting.
But for now hot tea, lots of hugs and than some good sleep :-)

Survial part 2

Last night I felt so damn empty.... the house was silent and I felt really a bit lost. When boyfriend came online I tried really hard not to be pissed or angry, and eventhough I did not say anything bad, my mind was trying hard not to spit out wat I felt.
Because I felt alone, afraid and forsaken.
When I went to bed after walking the dogs, my little girl woke up. I took her with me and finally after two hours I fell a sleep. And only slept for a short while because little girl woke up again and again.
So for now I already feel completly dead.
But the dogs took their morning walk, little girl her breakfast and now I feel like, now what?
A lot of stupid things to do that have to be my life from now on.... goodie....

Ultimate survival

He is gone. For a month or so. And I am alone.
And I feel complete panic. I finally know that I am sick, I am trying to find my way with that, find it hard to accept, I must search for a new house and so much more and than like lighting crashes he is gone.
Today is my first day, I try to see it as a test, how good I will handle and if it is possible not to lose my mind.
So how did this day so far. The morning was okay, boyfriend was still home, we had breakfast, he walked the dogs and I brought my son to school.
Once back he started to pack his bag. I hated it. Because putting everything in there for me was torture, knowing he would be really going for so long.
I try to understand why faith makes me suffer, but I can find no reason.
He got me some money so I could eat, I walked the dogs and than woke up my daughter so she and me could go pick up her brother from school.
En this moment was also the terrible moment of goodbye. I just stand there like stone, afraid if I would say something, or show any emotions I would burst out in tears. So I swallowed my tears and walked away with my little girl in the buggy. Trying not to look back.
And so I went to school, my mind completly in shock, making over hours how the hell I would ever manage this. And after 20 minutes or so, I just turned numb.
I picked up my son and we took quite a long trip through the city. I bought the kids a donut, looked around here and there and went home.
Once home me and my son painted a robot while the little girl was eating grapes in her chair.
I wonder around the house and my heart feels empty. I already miss him.
I guess it is time to cook. This night I will pick up a car for behind my bike. So it will be more easy to take this kids everywhere with me. (I hope)
And than it will be silent here.....